Hendrie Perenboom is niet de man die hij wil zijn. Opgegroeid in een achterbuurt, op momenten meedogenloos, soms zelfs sadistisch. Nog altijd krijgt hij de paranoïde proleet in zijn hart niet uitgebannen. In de gevangenis omarmde hij het romantische cliché van de boetedoening, de wedergeboorte en de ontdekking van de literatuur. Hij kwam eruit als een nieuw mens; een man met een donker verleden, maar een betere toekomst. Of althans, dat maakte hij zichzelf wijs. En dat doet hij nog steeds wanneer hij een brief